Moeder en spijbelend kind gaan Naikan doen

Naikan van de moeder van een spijbelend kind (V. 42j.)

Taikenki 2  © Shinko Ohyama 

Ik ben van 8 tot 13 november, gedurende 6 dagen, samen met mijn zoon voor een week Naikan te gast geweest in de Rengein tempel.  Wij zijn hier vol spanning en ongerustheid naartoe gekomen.  De reden waarom wij kwamen is dat mijn zoon sinds september vorig jaar niet meer naar school wil gaan, en dat hier situaties van huiselijk geweld uit ontstonden.

p1120103drupal.jpgMijn zoon zelf weet met zichzelf en met zijn tijd geen blijf, en ik ben op verschillende plaatsen te rade gegaan, maar er is nergens iets of iemand die een voldoende antwoord kan bieden voor de problemen van mijn zoon. Hij voelt telkens nog een beetje meer frustratie en wordt telkens weer gekwetst.

Op mijn zoektocht naar een oplossing las ik allerhande boeken over schoolweigering, en ergens had ik iets gevonden over deze tempel, en dat je er Naikan kon volgen.  Ik dacht dat het misschien een goed idee zou zijn om samen met mijn zoon Naikan te doen, en ik ben samen met hem naar hier gekomen onder het voorwendsel dat eens samen aan onszelf werken wel een goede ervaring zou kunnen worden, zonder hem echter iets over Naikan te zeggen.

Zo heb ik dus samen met mijn zoon voor het eerst in mijn leven zes dagen Naikan gedaan.  Mijn leven tot hiertoe bestond uit het leven van dag tot dag, een leven van zonder veel aandacht voorbijgaande dagen, dagen die gevuld zijn met het oplossen van de problemen van elke dag.

Ik moest in Naikan nauwgezet terugkijken naar mijn gedrag in het verleden ten aanzien van mijn ouders, naar mijn woorden en daden in de relatie met mijn man, naar mijn gedragingen tegenover mijn schoonmoeder...  Het werd een aaneenschakeling van beschamende feiten die me sterk over mezelf deden nadenken.

Tot nu toe dacht ik van mezelf dat ik in de relatie met vader en moeder een braaf kind geweest was, eentje waar ze niet veel last mee gehad hadden, en waar ze zich geen zorgen hadden moeten over maken.  Maar als ik mijn leven vanaf mijn kindertijd bekeek, bleek dat ik voortdurend een oorzaak van last en van bezorgdheid geweest was.  Ik voelde diepe schaamte.

Ik heb nu pas voor het eerst een helder beeld van mezelf gekregen, het beeld van iemand die tegenover haar ouders niet het minste gevoel van dankbaarheid toonde, en die haar eigen kind altijd maar van alles oplegde en met verwijten overlaadde.  Ik dacht altijd dat ik van allen het meest te lijden had, en dat ik het meest moest afzien, maar nu heb ik geleerd hoezeer ik me vergiste.IMG_7921DRU.jpg

Ik heb echt slecht gehandeld ten aanzien van mijn gezin.  Ik verweet mijn man stilletjes in mijn hart, ik legde de schuld bij mijn schoonmoeder, ik liep rond met het gezicht van iemand die het statuut van het enige slachtoffer in dit huis was.  Hoezeer voel ik nu spijt hierover.  Het is echt niet te verontschuldigen.

Wanneer ik de gelegenheid krijg zou ik deze Naikan nog eens wat dieper, nog eens echt van de basis af willen hernemen.   Ik dank iedereen die hier zo goed voor ons gezorgd heeft.